Nederlandse en Belgische Noordzee-, Waddenzee-, en Kanaalvissers vrezen verdrijving door de bouw van liefst 100 windmolenparken en het uitroepen van zeereservaten. De Europese aanlandplicht voor babyvis betekent bovendien de doodsteek voor de sector. In Nederland werken zo’n 11.000 mensen in de visserijsector.

RAMP

EMK-voorzitter Job Schot: “Op 1 januari 2019 moeten wij van de EU alle ondermaatse vis en niet-commerciële soorten voor vernietiging dood aan land brengen. Terwijl babyvisjes in grote hoeveelheden nu nog levend overboord gaan of voedsel zijn voor ander zeeleven. Dat is een natuurlijke kringloop. De aanlandplicht wordt een ecologische ramp als ondermaatse vis niet meer kan opgroeien om voor nakomelingen te zorgen. In Brussel is de aanlandplicht er bovendien doorheen gejast zonder wetenschappelijk advies. Dat is toch van de gekke.”

WASSEN NEUS

“Als gevolg van de windmolenambities is de Zuidelijke Noordzee verloren,” zei de Helderse visser Dirk Kraak na recent overleg met overheden. “Tijdens deze ‘RVO-briefing’ weigerde de overheid ook maar een millimeter in te binden. Inspraak bleek opnieuw een wassen neus.”

VOEDSELPRODUCTIE OPGEOFFERD

Vissers hebben er genoeg van. Hun toekomst, die van hun kinderen en hun visserijgemeenschappen staan op het spel. Vissers worden door de ‘Energietransitie’ genadeloos aan de kant gezet. Net als de boeren betalen zij de prijs voor de ‘duurzame samenleving’. “Maar wat voor toekomst is dat, als je de Nederlandse voedselproductie opoffert?,” zegt Zeeuwse visser Job Schot.

GROTE VERBIJSTERING

Er heerst grote verbijstering in de visserijgemeenschap. Afgelopen decennia werkten vissers en visserijorganisaties met wetenschappers, ngo’s en overheden aan het gezond maken van de Noordzee. Na een sanering die in de jaren negentig 50% van de vloot kostte, strenge visserijquota en baanbrekende innovaties zoals de pulsvisserij, is de Noordzee nu supergezond. Overbevissing behoort tot het verleden. Bijna 70% van de vangst zit binnen Maximaal Duurzame Oogst, een graadmeter voor duurzame visserij.

MILIEUORGANISATIES ZWIJGEN

Wat vissers vooral steekt is dat natuur- en milieuorganisaties blijven zwijgen. Honderd windmolenparken op de Noordzee betekent niet alleen het einde van de visserij, ook het zeemilieu ondervindt ernstige schade. Uit internationaal onderzoek van o.a. Wageningen Marine Research blijkt dat vogels, zeezoogdieren, vissen en vleermuizen slachtoffer worden van windmolens door gehoorschade tijdens de bouw, botsingen, elektromagnetische straling en veranderende zeestromen. “Vissen worden bovendien verdreven van hun traditionele (ondiepe) paaigronden en kunnen niet uitwijken als alles vol staat met molens,” zegt de Texelse visser Koos Boersen.

BREXIT & PULSVISSERIJ

De aanlandplicht en windmolenparken zijn niet de enige actuele bedreigingen voor vissers. Met Brexit dreigt er verlies van Britse visgronden, pulsvissers hangt door vuil Frans spel een verbod boven het hoofd en ook de door ngo’s als aflaat verkregen zee reservaten ontnemen vissers van hun visgebieden.

De protestmars in Amsterdam op zaterdag 2 juni is van 11.00 uur tot 14.00 uur. Vissers en sympathisanten verzamelen achter het Centraal Station waar enkele viskotters liggen. In visserijhavens in noord-, midden-, en Zuid-Nederland vertrekken bussen naar de hoofdstad.

Meer Info: emkvissers@gmail.com  Ook voor interview aanvragen. [Bron: EMK]

Het bericht Landelijke visserijdemonstratie in Amsterdam op 2 juni verscheen eerst op Visserij.nl.

Je zult er vast voor geleerd moeten hebben. In de hele visserij geschiedenis wordt er al gesorteerd en uitgelezen, waarbij de kleine vissen welke niet voor gewone consumptie geschikt zijn weer overboord werden gezet en voor nageslacht konden zorgen.

Door: Wubbo Pasterkamp (UK-145)

Zelfs in de bijbel werd hier al over gesproken, lees Mattheus 13 vers 48. Het werd in de Mozaïsche wet zelfs al verboden om de te kleine vissen aan land te brengen. Dit is een oude wet van Mozes oftewel de religieuze wet van Israël en staat geschreven in de Thora.

Het is dus wereldwijd en van alle tijden dat er te kleine vis overboord gezet wordt en al die eeuwen is er ook voor nageslacht gezorgd in de zeeën en oceanen.

Maar als de aanlandplicht met zijn bij regelingen word doorgevoerd zoals nu vanuit Brussel is bedacht, dan voorspel ik dat de visserij zoals we die nu kennen met 50 jaar totaal naar de bliksem is geholpen, en dat de Ngo’s het voor elkaar hebben gekregen om de productiefste zeeën van de wereld volledig leeg zijn en dat er daardoor alleen nog met de hengel gevist mag worden.

Kijk maar naar Amerika. Dit alles is naar Amerikaans model immers bijna alle Ngo’s worden direct of indirect gefinancierd door Amerikaans geld. In Amerika is 82% sport gebonden visserij en 18% beroeps die aanspraken maken op de visquota.

De draak van een aanlandplicht komt niet zomaar tot stand. Deze regeling werd jaren terug al ingevoerd in New-Zeeland wat door Engelse overheersing werd bestuurt en onder druk van toen al Amerikaanse Ngo’s, maar in een iets ander jasje. Het zijn wel de zelfde geld stromen die nu ook de Ngo’s spekken waar wij mee te maken krijgen en al hebben.

De vissers in New-Zeeland hoeven geen maatse vissen weg te gooien als er geen quota voor is maar zijn verplicht alles binnen te brengen. De te kleine vis moet echter wel overboord!.

Alle quota moet daar van de overheid worden gehuurd bij het begin van het visjaar. Je kunt je voorstellen dat je als ondernemer moet gokken wat wel en wat niet kan, en hoe je financiële situatie voor dat jaar is.

Voor vis waar je bij het begin van het visjaar geen huur hebt afgedragen en toch aanvoert moet alsnog de huurprijs betaald worden en er volgt een proces verbaal waarvan de boetes niet mals zijn. Word je daar op heterdaad betrapt bij het overboord zetten van vis die je niet hebt gehuurd en waarvoor je geen visruim ruimte hebt, nou dan kun je je bedrijf wel in leveren.

Er wordt gecontroleerd door camera’s en met behulp van Google Earth voor extra bewijs last hierdoor zijn vele visserij bedrijven failliet gegaan. Ook hebben zich in dat land mensen zich al van leven berooft vanwege de proces-verbalen met bijbehorende boetes.

Het resultaat in Nieuw-Zeeland van de ooit zo bloeiende visserij aldaar is dat er nu enkele grote trawlers met inspecteurs aan boord varen, er wat kleinschalige beroepsvisserij is, en veel sportvisserij en beschermde gebieden.

Nu lees ik tot mijn grote ergernis dat er hier plannen naar voren worden gebracht van een zelfde strekking met alweer de Ngo’s op de achtergrond (Visserijnieuws van 16 maart artikel VisHack Stellendam). Ja sorry Heeren die hier aan mee werken met al jullie goede bedoelingen. Kijk uit waar je over praat, in ieder geval niet met mijn stem.

Wubbo Pasterkamp UK-145

Het bericht Die onzinnige aanland plicht… verscheen eerst op Visserij.nl.

Doordat de Britten en de EU een overgangsperiode zijn overeengekomen, blijven Britse vissers gebonden aan de Europese regelgeving tot eind 2020. Met nog negen maanden te gaan zien de Britten de donkere wolken van de door henzelf zelf gewenste ‘discard ban’ op zich afkomen.

Was het in de aanloop naar de stemming over de Brexit een armada van vissersschepen, ditmaal gooiden Farage en andere opvarenden vanaf één Brits vissersvaartuig kisten met schelvis in de Thames als protest tegen met name de aanlandplicht.

Dat de Britten erachter komen dat ze met de aanlandplicht of ‘discard ban’ niet alleen vissers uit andere landen maar ook zichzelf lelijk in de voet schieten, blijkt uit een artikel dat de Engelse vissersbond NFFO plaatste in visserijvakblad Fishing News met als kop ‘Ramp dreigt door discard ban verstikking’.

Artikel ‘Discards ban chokes threaten disaster’ klik voor groter

Gifbeker voor vissers EU

In het artikel legt de NFFO uit dat er veel doodlopende wegen zijn voor de visserijsector als de aanlandplicht in de huidige vorm van kracht wordt. Bedreigingen waarvoor in Nederland de visserijorganisaties en actiegroep EMK al veel langer waarschuwen.

De Britten vrezen dat ze door de overgangsperiode rondom de Brexit in grote problemen komen door de combinatie van gebrek aan quotum en ongewenste bijvangsten. Een voorbeeld is kabeljauw in Het Kanaal. De Britten mogen tot eind 2020 9% van het quotum aan maatse kabeljauw aanlanden, de Fransen 84%. In dezelfde verhouding geldt dat voor de ondermaatse kabeljauw en dat leidt tot grote problemen voor de Britten. Kabeljauw in Het Kanaal is een ‘choke specie’ geworden. De Britten zouden graag zien dat door de Brexit hun aandeel in deze quota (sterk) zou toenemen. Maar dat zou betekenen dat de vissers van de EU-lidstaten in nog grotere problemen komen door de ‘discard ban’. Brexit en ‘discard ban’ vormen dan een gifbeker die de vissers van de EU-lidstaten moeten leegdrinken terwijl de vissers uit het Verenigd Koninkrijk, Noorwegen en andere niet-EU kustlanden spottend kunnen toekijken.

Speelveld na 2020

Nederlandse Vissersbond is met andere visserijorganisatie binnen de EU bezorgd over het speelveld op de Noordzee na 2020. Er moet sprake zijn van een gelijk speelveld voor alle vissers op de Noordzee. Dat moet de inzet zijn van onze Nederlandse overheid en die van de EU.

Meer informatie

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Durk van Tuinen, T 0527-698151 of secretariaat@vissersbond.nl. [Nieuwsbericht NVB – 29 maart 2018]

Het bericht Bakermat van de aanlandplicht ontwaakt verscheen eerst op Visserij.nl.

Door: Wubbo Pasterkamp UK-145

Maar dit is een onderdeel van een zeer gevaarlijk spel en word niet alleen gespeeld door corrupte overheden die alleen in eigen belang handelen en zo hun stem in Brussel brengen, maar ook door een grote groep wetenschappers, NGO s en zogenaamde beschermers van de zee die hoofdzakelijk worden gefinancierd door het grote groene apparaat van de groene maffia, ook de grote loterijen in Nederland dragen hun steentje hier aan bij.

Er zijn zelfs organisatie bij die iedereen die iets met de zee op heeft in een snel cursus van 2 weken iemand voor ‘visserij inspecteur’ kan laten slagen. Deze snelgroeiende organisaties winnen wereld wijd terrein door misleidende campagnes. Dit komt voornamelijk omdat de campagnes altijd wel iets van waarheid bevatten, waardoor het verhaal gemakkelijk als waar word overgenomen. Al deze mensen / groepen hebben zeer goed betaalde lobbyisten in Brussel zitten waar beleid gemaakt word.

Het gaat hier om geld en eigenbelang om met dubbele agenda’s de levensvatbaarheid van diverse stichtingen of Ngo’s te creëren en te behouden. De discardban is een onderdeel van een spel waar de visserij in is geduwd met alleen één bekende verliezer namelijk de praktijk vissers.

Dit staat en stond al vast voordat het spel werd ingevoerd, ik zal eens uit de doeken doen waarom ik dit weet of denk. Enkele jaren terug heb ik een hartstikke mooie cursus gevolgd welke werd begeleid door Prosea, ik raad een ieder aan om deze cursus (als deze nog bestaat) te volgen.

De grote leidraad van deze cursus was People Planet Profit (PPP), hier draait het in het nieuwe gevaarlijke spel ook voornamelijk om. Ik heb hier ook geleerd hoe het één en ander te werk gaat in de wereld van de wetenschap en van beleid makers en hoe grote organisaties worden bestuurd.

Het meeste wat me is bijgebleven en mij heeft bezig gehouden is dat wetenschap is gebaseerd op aannames en niet op feiten, ze doen duizend en één verwijzingen naar andere wetenschappers en boekwerken en studies welke allemaal zijn gebaseerd op halve feiten aannames schattingen en allerlei gissingen.

Wij weten allemaal hoe ze het voor elkaar hebben gekregen dat er een schol box kwam en dat deze nooit meer weggaat ondanks het grote ongelijk wat ze hebben gehad. Dit was voor hun een test hoe ze het spel moesten spelen en hoe ze dit politiek moesten beïnvloeden. Dit werd het begin van hun spel, zeg maar het speelbord. Daarom bestaat het spel wat er gespeeld word alleen maar uit aanvallen en de visser moet de bewijzen leveren.

De eerste aanval:

We hebben allemaal kunnen volgen hoe het met de schol ging , en waar de praktijk vissers zelf moesten aan tonen hoe het er voor stond met de schol en later hun gelijk hebben gehaald en waar de wetenschap hun ongelijk moest toegeven ook al was dit niet van harte.

Dit was een zware klap voor veel organisaties die liever het tegen tegenovergestelde hadden gezien. Tussen door een spelde prik over te veel energie gebruik ,waarop de visser weer een antwoord had

De tweede aanval:

De aanval in het spel gaat verder door beschermende gebieden in te stellen in gebieden op de Doggersbank, het Friese front, de Claever bank, en de Nederlandse kustzone op de Noordzee. En andere vormen van gebieds- sluitingen met allerlei regels wat onder de vissers verdeeldheid zou moeten brengen. Ook hierop moest de praktijk visser weer in de tegen aanval. Tussen door ook nog de mooi gemaskeerde RTC (Real Time Closure) gebieden die van geen kant deugen maar door onze overheid als koek word geslikt.

De derde aanval:

Het instellen van keurmerken als MSC,  Friends of the sea en ga zo maar door, ook hier hebben op de achtergrond de groenen een grote lepel in de pap. De visserij moet hier ook weer alle zeilen bijzetten willen ze deze aanval afslaan. De groene maffia kreeg ondertussen door dat er hoger moest worden ingezet en een slim doortrapt plan werd bedacht namelijk de Discardban.

De vierde aanval is ingezet:

Alles wat een visserman heeft gedaan door innovaties op zee, o.a. verbeteringen om de vangst zo vlug mogelijk weer van boord te krijgen – net voorzieningen om vis te laten ontsnappen, quota beheer, zeedagen noem maar op het was allemaal voor NIKS.

De Discardban word door wetenschappers ingezet als laatste redmiddel waarbij de verliezer al vast staat. Ze hebben het zo gebracht in Brussel: “We weten niet hoe het er voor staat in de zee met de vis en de hoeveelheden vissterfte weten we ook niet precies en wat er word gediscard weten we al helemaal niet”.

Door 4 jaar dit spel te spelen krijgen we er meer zicht op laten ze dan weten, maar dit is nu juist het duivelse in het spel wat nu word gespeeld. Bij te weinig discards gaan ze zeggen: “Zie je wel, de natuurlijke vissterfte is veel hoger dan onze schattingen tot nu toe waren’’. Waardoor de visquota vervolgens naar beneden gaan.

Als er teveel discards binnen worden gebracht worden wij door dezelfde wetenschappers publiekelijk aan de schandpaal gespijkerd want dan moorden we de visstand uit, en krijgen vervolgens de publieke opinie tegen ons, met als resultaat weer meer regels, quota kortingen enz.

En reken maar dat de groene maffia hier boven op zit en met grote ogen zit te kijken welke zet de praktijk visser gaat doen voor lijf behoud en om de toekomst van onze jonge vissers veilig te stellen.

Ik schrijf dit omdat er vele zijn die zeggen waar maak je je druk om hier gaan we ook mee leren omgaan, dit is ook waar want de visser vind meestal wel een oplossing. Maar ga hier in elk geval wel over nadenken en bedenk samen een meesterlijke zet om het gevaar te weren.

Groet Wubbo Pasterkamp UK-145

Het bericht De grote kater komt later.. verscheen eerst op Visserij.nl.

De Ierse vissers zeggen ook dat de regel niet is doordacht. Het betekent dat de Noord-Ierse vissersvloot alle kreeftjes (Langoustines) die zij vangen aan wal moet brengen, ook de ondermaatse die eerder zouden zijn teruggezet zo meldt de BBC hier.

Aangezien deze kreeftjes niet verkocht kunnen [mogen] worden als voedsel, en niemand weet wat ermee te doen, heeft de visserij producenten organisatie een aanvraag ingediend voor een afval vergunning om de te kleine, dan wel dode, kreeftjes maar weer terug naar zee te brengen en ze te dumpen.

Alan McCulla, van de Anglo Noord-Ierse Fish Producers Organisatie, heeft afgelopen zomer al aanzoek gedaan voor een dergelijke vergunning. Hij zei dat een aantal verschillende toepassingen voor de kreeftjes zijn geprobeerd, waaronder voedsel voor huisdieren, brandstof voor biogascentrales en als voedsel bron voor een “maden boerderij” – maar niets bleek werkbaar.

“Er bleef niets anders over dan een vergunning aan te vragen bij het Ministerie van Milieu (Department of Environment) om ze weer op zee te dumpen als afval,” zei hij.

“Effectief is het niet toegestaan ​​om de kreeftjes direct na de vangst terug te zetten, we moeten ze eerst in de haven brengen en ze geteld krijgen. Daarna is voor ons de enige oplossing op dit moment om ze terug te brengen naar zee en dan te dumpen.”

De Ierse P.O wacht nog steeds op een beslissing. Vorig jaar zijn er 7000 ton kreeftjes aangevoerd in Noord Ierse havens. Het Department of Environment bevestigde tegenover de BBC de aanvraag voor de vergunning. Ze hebben Mr McCulla verteld dat er eerst naar alternatieven zou moeten worden gekeken.

McCulla zei dat dit al was gedaan, met financiële steun van Invest Northern Ireland, en de details daarvan zijn naar het Department of Environment gestuurd. Hij geloofd ook niet dat er een werkbaar alternatief op dit moment is.

Lees hier: EU prawn ‘discard ban’: NI fishermen apply for waste licence + reportage

Video: Trawling and Tubing Live Nephrops Prawns

Het bericht Vergunning om Langoustines op zee te dumpen? verscheen eerst op Visserij.nl.

Dat blijkt uit literatuuronderzoek dat de Stichting Wetenschappelijk Natuur- en Milieubeleid (SWNM) uitvoerde, met advies van internationale experts. De SWNM toetst in haar nieuwe Discardwijzer 2013 nut en noodzaak van voorgenomen aanlandingsplicht in 18 vragen en antwoorden. De Brusselse ban verplicht ook Nederlandse vissers alle bijgevangen vis dood aan wal te dumpen. Daar moet bijvangst dan tot vismeel voor diervoeding worden verwerkt, menselijke consumptie is verboden. Juist voor bijgevangen vis met hoge overleving na vrijlating in zee werkt die regel destructief.

Canadese term ‘releases’ houdt rekening met overleving bijvangst

Europese politici stellen in een persverklaring dat alle bijvangst na vrijlating in zee sterft. Deze aanname stemt niet overeen met de internationale praktijk en 100 jaar biologisch onderzoek. Veel soorten- waaronder platvis als volwassen tong- zijn goed bestand tegen vangst en dekbehandeling. De North Sea Regional Advisory Council pleitte april vorig jaar tegen de discardban als doel. Het omstreden beleidsvoornemen zou verschil verwaarlozen in visserijen en overleving van bijvangst.

Landen als Canada minderden succesvol hun bijvangstpercentages in bodemvisserij van 26 procent in 1996 naar 8 procent in 2008, door wél rekening te houden met verschil in kwetsbaarheid van gevangen vissoorten. Canadese visserijexperts gebruiken in plaats van discards – dump- de term ‘releases’: vrijlatingen voor terugzetten van levende bijvangst.

Problemen overleving discards 30 jaar opgelost

SWNM-adviseur en visserijbioloog dr. Dolf Boddeke, ontwikkelde voor garnalenvisserij de spoelsorteermachine bij het Rijksinstituut voor Visserijonderzoek RIVO, voorloper van Wageningen Imares. De machine scheidt bijgevangen jonge platvis in zeewater van garnalen en wordt vrijgelaten. ‘Discardproblemen met overleving van bijgevangen jonge platvis zijn in die visserij al 30 jaar geleden opgelost’, stelt Boddeke. ‘De machine is nu algemeen in gebruik’. Volgens Boddeke vraagt oplossing van discardproblemen om creatief praktijkgericht denken, afgestemd op het type visserij. De Brusselse discardban houdt geen rekening met praktijkverschillen.

Enige Europese Pilot discardban mislukt

Daarnaast negeert het Europees Parlement de uitkomsten van onderzoek dat de Europese Commissie liet doen naar mindering van discards. De enige proef met een discardban in Duitsland mislukte reeds in de beginfase. Van overige 14 pilotprojecten slaagden alleen projecten met draagvlak in de visserijsector. Er blijkt geen harde relatie te bestaan tussen de omstreden discardban en progressief beleid, zoals Europese politici stellen. De ban bestaat al sinds de Sovjettijd in Rusland, waar dode bijvangst aan wal wordt gedumpt.

Falend Europees beleid oorzaak discards

Vaak blijken hoge percentages dode bijvangst juist het gevolg van Europese regulering rond quota. Britse vissers werden daardoor verplicht goede vis overboord te zetten van soorten met lage overleving na vangst. ‘In de afgelopen 30 jaar van Gemeenschappelijk Visserijbeleid bleek de Brusselse bureaucratie niet in staat tot effectief beleid dat discards mindert’, stelt SWNM-voorzitter Meindert Hoefnagel vast. ‘Terwijl de sector zelf wél initiatief nam om bijvangst te minderen. Dump van dode vis aan wal is in niemand’s belang. De stemming van het Europarlement lijkt meer een uiting van de wens van Europese politici om zichzelf te profileren, dan gevolg van praktijkkennis.’

Al in 2005 stelde de FAO vast dat de visserij haar discardpercentage minderde ten opzichte van het FAO-rapport in 1994 van meer dan 20 procent naar gemiddeld 8 procent. Aannames van Europese politici leunen vaak op verouderde gegevens, die volgens de FAO door actiegroepen werden misbruikt. [Bron]

Lees hier op Climategate alles over de Discard ban / Aanlandplicht

Het bericht Brusselse discardban ecologische ramp voor verantwoorde visserij verscheen eerst op Visserij.nl.