De met de Raad overeengekomen tekst moet alle instandhoudings- en beheersmaatregelen van de Commissie voor de tonijnvisserij in de Indische Oceaan (IOTC) sinds 2008 in EU-wetgeving omzetten.

Net als in andere soortgelijke gevallen heeft de Europese Commissie verzocht om de bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen om de omzetting van de technische voorschriften te waarborgen. De EU is sinds 1995 verdragsluitende partij bij de IOTC en de EU-vloot behoort tot de top drie vloten die in het gebied vissen, voornamelijk op tropische tonijnsoorten.

De voorgestelde tekst heeft betrekking op een breed scala aan maatregelen, zoals een verbod op de visserij in de buurt van databoeien, gegevensverzamelings- en rapportageverplichtingen met betrekking tot zeilvis en blauwe haaien en maatregelen ter bescherming van bepaalde soorten zoals haaien, roggen en schildpadden.

Citaat

Na de stemming zei de EP-rapporteur Gabriel Mato (EVP, Spanje): “Internationale overeenkomsten moeten zo getrouw mogelijk worden omgezet om een gelijk speelveld voor alle marktdeelnemers tot stand te brengen. Als de EU strengere maatregelen oplegt aan haar binnenlandse vloot, verliest deze laatste concurrentiepositie ten opzichte van buitenlandse operatoren. Ik denk dat we ons er allemaal toe hebben verbonden om internationale overeenkomsten snel om te zetten. Maar de “sleutel” is om het juiste evenwicht te vinden tussen de noodzaak om snel te gaan en tegelijkertijd ervoor te zorgen dat de Commissie geen onbeperkte macht krijgt. We moeten situaties vermijden zoals toen de Commissie eenzijdig besloot om de visserij met bodemcontactmateriaal te beperken, een beslissing die we nu moeilijk kunnen terugdraaien.”

Volgende stappen

Na goedkeuring door het Europees Parlement moet de Raad formeel instemmen met de tekst, die vervolgens in werking treedt op de twintigste dag na de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.

Achtergrond

Volgens de statistieken van 2020 heeft de EU-vloot 217 000 ton vis gevangen in het westelijke deel van de Indische Oceaan, het belangrijkste tonijnvisserij gebied voor Europa. 69 % van de vangst werd gevangen door Spanje, 28 % door Frankrijk, 2 % door Italië en 1 % door Portugal. De vangst bestond voornamelijk uit gestreepte tonijn, geelvintonijn en grootoog tonijn.

Bron: Europees Parlement

Het bericht Nieuwe regels voor tonijnvisserij in Indische Oceaan verscheen eerst op Visserij.nl.

Tegelijkertijd belemmert een gebrek aan betrouwbare gegevens de inspanningen van de Europese Commissie om ervoor te zorgen dat EU-vaartuigen alleen de overschotbestanden van partnerlanden vangen, aldus het verslag.

In het kader van de partnerschapsovereenkomsten inzake duurzame visserij betaalt de EU om voor haar zeevloot toegang te verkrijgen tot de visgronden van andere landen. De overeenkomsten beogen de duurzaamheid van de visbestanden te bevorderen, de EU-vloot een stabiel kader voor toegang tot visgronden te verschaffen en governance op het gebied van visserij in partnerlanden te ondersteunen.

De Europese Commissie onderhandelt over de toegankelijke visbestanden en hoeveelheden, over door de EU verrichte betalingen en over de toepasselijke voorwaarden. De controleurs van de EU beoordeelden de onderhandelingen over en de uitvoering van de overeenkomsten, het toezicht door de Commissie op de vangst, en de selectie en controle van de gefinancierde acties.

De controleurs stelden vast dat hoewel de overeenkomsten in het algemeen goed werden beheerd, de overeengekomen tonnage vaak hoger was dan de in eerdere perioden gerapporteerde vangsten. Dit leidt regelmatig tot onderbenutting. Omdat de EU het volledige bedrag betaalt, ongeacht de hoeveelheid werkelijk gevangen vis, lagen de werkelijke kosten vaak hoger dan de bedongen prijs. In Mozambique was de werkelijke kostprijs per ton tonijn in 2013 ongeveer zes maal hoger dan de bedongen prijs.

De overeenkomsten moeten de duurzaamheid van de betrokken visserij waarborgen door EU-vaartuigen alleen toe te staan de overschotbestanden van partnerlanden te vangen. De controleurs betwijfelen echter of de zogenaamde “overschotten” op een betrouwbare manier kunnen worden berekend, omdat betrouwbare informatie over visbestanden ontbreekt.

Ook ontbraken er betrouwbare, consistente en volledige gegevens over de werkelijke visvangst door de EU-vloot: er waren aanzienlijke verschillen tussen de gegevens zoals verstrekt door de lidstaten, die volgens de Commissie en zoals gebleken uit de evaluaties van de overeenkomsten. De Commissie had beperkte controle over de activiteiten die door de partnerlanden in het kader van de sectorale steun werkelijk werden uitgevoerd en die in sommige gevallen verschilden van de oorspronkelijk overeengekomen activiteiten.

“Deze tekortkomingen kunnen en moeten worden aangepakt als we willen dat de visserijovereenkomsten een doeltreffende bijdrage leveren tot de duurzaamheid van de visserij in de landen van onze partners en als we tegelijk de activiteiten van onze vissersvloot willen beschermen”, aldus Jan Kinšt, het voor dit verslag verantwoordelijke lid van de Rekenkamer.

In het verslag wordt onder meer aanbevolen dat de Commissie:

• tijdens de onderhandelingen over nieuwe regelingen rekening houdt met eerdere benuttingsniveaus en zich inspant om betalingen voor toegangsrechten nauwer te koppelen aan de reële vangsten en er tegelijk voor zorgt dat de visserij gewoon kan doorgaan;
• ervoor zorgt dat de nieuwe vangstendatabank volledig wordt benut door de vlaggenlidstaten en betrouwbare vangstcijfers bevat, die gemonitord en bijgewerkt kunnen worden;
• subsidiabiliteitsvereisten voorstelt voor nieuwe overeenkomsten om de acties te beoordelen waarvoor financiering wordt overwogen.

Persbericht: Visserijovereenkomsten: “In het algemeen goed beheerd, maar tekortkomingen moeten worden aangepakt”, aldus EU-controleurs

Het bericht Visvangst buiten Europa kan leiden tot hogere prijzen verscheen eerst op Visserij.nl.