Volgens Pedersen heeft een aanzienlijk deel van de visverwerkende industrie de afgelopen jaren de productie aangepast aan het fileren van zeer kleine vis. Machines die oorspronkelijk werden ontwikkeld voor de verwerking van haring en makreel zouden nu op grote schaal worden ingezet voor jonge kabeljauwachtigen.

Tegelijkertijd lijkt ook een deel van de Noorse diepzeevloot haar visserijactiviteiten op deze ontwikkeling te hebben afgestemd. Daardoor ontstaat volgens de kustvissers een systeem waarin winstgevendheid steeds meer afhankelijk wordt van grote hoeveelheden kleine vis, in plaats van hoogwaardige producten en duurzaam beheer van de visbestanden.

Risico voor toekomstige visbestanden

De kritiek richt zich vooral op de gevolgen voor de vispopulaties op lange termijn. Wanneer jonge vis wordt gevangen voordat zij kunnen uitgroeien tot volwassen paaivissen, neemt het vermogen van de bestanden af om zich te vernieuwen.

Volgens Pedersen kan dit leiden tot een afname van de visstand in de toekomst en zelfs tot instorting van belangrijke visserijen. Hij benadrukt dat de gevolgen niet alleen ecologisch zijn, maar ook economisch en sociaal. Vooral kustgemeenschappen die traditioneel afhankelijk zijn van lokale visserij zouden hierdoor hun bestaansbasis kunnen verliezen.

Economische druk op de sector

De ontwikkeling vindt plaats in een periode waarin delen van de Noorse vissersvloot zwaar zijn gefinancierd door investeringen in quota en schaalvergroting. Door de hoge kapitaallasten zijn veel bedrijven afhankelijk geworden van grote vangstvolumes om rendabel te blijven.

Volgens Pedersen wordt de vangst van jonge vis daardoor voor sommige bedrijven een economische noodzaak. De korte termijn levert inkomsten op, maar de rekening wordt volgens hem doorgeschoven naar toekomstige generaties vissers en naar de visbestanden zelf.

Kritiek op het visserijbeleid

De kustvissersorganisatie wijst ook naar het overheidsbeleid. Jarenlang zou de Noorse visserijsector zijn gestimuleerd om te investeren in grotere schepen en efficiëntere productiesystemen. Hierdoor is volgens de organisatie een situatie ontstaan waarin economische belangen soms zwaarder wegen dan duurzaam beheer van de visbestanden.

Pedersen vindt het opvallend dat de discussie over de toenemende vangst van jonge vis nauwelijks wordt gevoerd in de nationale politiek. Hoewel er veel aandacht is voor technologie, efficiëntie en structuurveranderingen in de sector, wordt volgens hem weinig gesproken over de gevolgen voor de aanwas van nieuwe visbestanden en de toekomst van de Noorse visserij.

Toekomst van kustgemeenschappen

De kritiek sluit aan bij eerdere zorgen over de concentratie van visserijrechten en economische activiteiten in steeds minder handen. Volgens de kustvissers staat de huidige ontwikkeling op gespannen voet met de doelstellingen van de Noorse visserijwetgeving, die juist gericht is op het waarborgen van werkgelegenheid en bewoning langs de kust.

“Noorwegen behoort tot de grootste zee vis producerende landen ter wereld,” stelt Pedersen. “Dan zou het doel moeten zijn om zoveel mogelijk voedsel en economische waarde te halen uit vis die de kans heeft gekregen om volwassen te worden, niet uit een industrie die afhankelijk is van het vangen van vis voordat die volwassen is.” (Bron: Norges kystfiskarlag)

Noorwegen zit niet in het Gemeenschappelijk Visserijbeleid (GVB) van de Europese Unie. Het land is geen lid van de EU en heeft daarom een eigen, onafhankelijk visserijbeleid dat wordt aangestuurd door het Noorse Directoraat voor Visserij.

Het bericht Noorse kustvissers: jonge vis steeds vaker grondstof voor industrie verscheen eerst op Visserij.nl.

Het stadsbestuur hoopt zo de toekomst van deze unieke sector veilig te stellen, door zowel Unesco-bescherming als een nieuw lokaal visserijplan in te voeren.

De kustvisserij is in Oostende tegenwoordig een kleinschalige sector, met slechts vijf vissersschepen van vier families die nog actief zijn. Samen beheren zij vijf visstands aan de vistrap, waar dagelijks verse vis verkocht wordt. Vroeger waren er honderden kustvissers, maar de sector is door de jaren heen sterk geslonken.

Oostende hoopt met het lokaal visserijplan zowel de sector als de vistrap te ondersteunen. Charlotte Verkeyn, schepen van Visserij in Oostende, benadrukt het belang van het aantrekken van een nieuwe generatie kustvissers: “We willen jonge starters helpen door financiële middelen beschikbaar te stellen en hen te ondersteunen bij het opstellen van businessplannen. Daarnaast willen we onze traditie erkend krijgen als immaterieel cultureel erfgoed, wat niet alleen het behoud van deze oude ambacht stimuleert, maar ook extra financiële steun kan opleveren.”

De vistrap in Oostende blijft populair bij bewoners en toeristen, die er dagverse vis kunnen kopen die dezelfde dag nog is gevangen. Vissers zoals Lorenzo Desmit, die actief is met de schepen O.152 Aran en O.190 Renilde, benadrukken de unieke aard van de kustvisserij: “We varen ’s avonds uit en komen ’s ochtends om 6 uur terug. De vis wordt hier letterlijk nog levend verkocht. Het is een kleiner gebeuren geworden, maar het blijft bijzonder.”

De vissers en reders zijn blij met de beloofde steun van de stad. Ze hopen dat het Economisch Huis, in samenwerking met de Visserij, jonge mensen zal inspireren voor een toekomst in de kustvisserij. Ook op politiek niveau willen zij in Brussel een gemeenschappelijk standpunt verdedigen om de belangen van de kustvissers bij de hogere overheden te behartigen. Bron: Focus-wtv.be

Video: Filmpje dag vistrap

Het bericht Oostende wil kustvisserij en vistrap erkennen als immaterieel erfgoed verscheen eerst op Visserij.nl.

Momenteel telt onze Vlaamse vloot nog 14 kustvissersvaartuigen, waarbij een aantal vissers dagelijks met hun verse vangst de haven binnenvaren en hun producten verkopen in de vismijn. Zij maken gebruik van de kleinste vaartuigen die binnen de 3 mijl tot tegen de kust mogen vissen.  De kustvisserij staat momenteel onder druk omdat er steeds meer inname is van de ruimte op zee voor economische activiteiten en bescherming van de natuur.

Toekomst voor de kustvisserij: belang van innovatieve vistechnieken

Uit een studie over de leefbaarheid van de kustvisserij blijkt dat het belangrijk is om verschillende vistechnieken toe te passen en ook te mikken op verschillende seizoensgebonden soorten.  Algemeen nemen de vangsten van traditionele soorten als tong en garnaal af. Er wordt meer pijlinktvis en zeekat gevist.

De omschakeling van de kustvisserij is vandaag al zichtbaar. De schipper van het vaartuig N.86 investeerde in innovatief vistuig, specifiek ontworpen voor kleinere vaartuigen, voor het selectief vangen van inktvissoorten. De nieuwe vistechniek moet zorgen voor brandstofbesparing en minder bodemberoering. Vlaanderen en Europa steunen dit project. De inzichten en onderzoeksresultaten zullen gedeeld worden binnen het kustsegment.

Zekerheid voor garnaalvissers in Nederlandse Natura 2000-gebieden

Ook de nodige vergunningen zijn belangrijk voor de kustvisserij. Nederland heeft pas beslist dat onze Belgische garnaalvissers net als hun Nederlandse collega’s een langlopende natuurvergunning krijgen om op garnalen te vissen in de Natura 2000-gebieden.  De lopende vergunningen werden aangevochten in het kader van het complexe Nederlandse stikstofdossier. Voorwaarde voor de nieuwe natuurvergunningen is wel dat de stikstofuitstoot onder een plafond blijft en er een strikte tracering en opvolging is via een black boxsysteem.

Vlaams minister van Zeevisserij Hilde Crevits: “Onze kustvisserij is een zegen voor de kust. Niet alleen omwille van de korte keten, maar zeker ook op het vlak van toerisme.  De vissers voelen elke dag opnieuw dat hun werk gewaardeerd wordt omdat het zo zichtbaar is: vis vangen, meteen sorteren en verkopen op de veiling. Maar er zijn ook uitdagingen. We zien dat het aantal kustvissers daalt. De veranderende situatie onder meer op het vlak van ruimtegebruik biedt evenwel mogelijkheden. Klimaatveranderingen brengen nieuwe vissoorten naar de kust. In het Vlaams regeerakkoord hebben we de vrijwaring van de 3 mijlszone voor de kustvisserij alvast opgenomen. Samen met de recente vergunning voor onze garnaalvissers in de Nederlandse Natura 2000-gebieden biedt dit meer zekerheid voor onze kustvisserij.”  [Bron: Vlaams minister van Zeevisserij Hilde Crevits]

Link naar de studie over de toekomst van de kustvisserij >>

Enkele cijfers voor de haven van Nieuwpoort

Aanvoer en omzet: 

2022 372 ton, € 2,18 miljoen

2023 237 ton, € 1,67 miljoen

2024 265 ton, € 1,63 miljoen

Voornaamste soorten in 2024:

Garnaal 67 ton

Wulk 54 ton

Bot 28 ton

Tong 23 ton

Zeebaars 20 ton

Het bericht Minister Crevits breekt lans voor de kustvisserij in Nieuwpoort verscheen eerst op Visserij.nl.