De oproep komt van Europêche en de European Transport Workers’ Federation (ETF), de Europese sociale partners voor de visserijsector. Zij wijzen erop dat het huidige akkoord toegang geeft tot Mauritaanse wateren voor vissers uit tien EU-lidstaten.

Binnen het akkoord mogen Europese schepen vissen op onder meer garnalen, demersale vissoorten, tonijn en kleine pelagische vis. De overeenkomst voorziet in vismogelijkheden tot maximaal 280.050 ton per jaar.

€60,8 miljoen voor samenwerking

Het akkoord gaat niet alleen over toegang tot de visgronden. De EU draagt momenteel €60,8 miljoen bij aan Mauritanië. Een deel daarvan is bestemd voor de ontwikkeling van de Mauritaanse visserijsector, visserijbeheer, toezicht en controle, wetenschappelijke samenwerking en de bestrijding van illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij.

Volgens Europêche en ETF zorgt het naderende einde van het protocol voor onzekerheid bij vissers, bedrijven en werknemers. Als er op 14 november geen nieuwe overeenkomst van kracht is, kunnen Europese schepen die momenteel in Mauritaanse wateren actief zijn hun visserijactiviteiten niet zonder meer voortzetten.

Oproep voor overgangsregeling

De organisaties vragen daarom om de onderhandelingen zo snel mogelijk af te ronden. Als een nieuwe overeenkomst niet vóór 14 november kan worden gesloten, pleiten zij voor een verlenging van het huidige protocol met één jaar.

Daarmee moet worden voorkomen dat er een periode ontstaat waarin Europese schepen niet kunnen vissen terwijl de onderhandelingen nog doorgaan.

Ook vragen de sociale partners om tijdelijke steun beschikbaar te stellen wanneer Europese schepen uiteindelijk toch moeten stoppen. Die steun zou volgens hen zowel voor visserijbedrijven als voor getroffen werknemers moeten gelden.

Europêche-voorzitter Javier Garat benadrukt dat de sector vooral behoefte heeft aan duidelijkheid. Volgens hem kan een onderbreking van de visserijactiviteiten gevolgen hebben voor schepen, bemanningen en bedrijven in de hele keten.

ETF-visserijvoorzitter Juan Manuel Trujillo wijst daarnaast op de mogelijke gevolgen voor de werkgelegenheid. Volgens hem kunnen andere, niet-Europese vloten de vrijgekomen ruimte innemen wanneer Europese schepen worden gedwongen te stoppen.

De Europese Commissie staat daarmee voor de taak om vóór het aflopen van het huidige protocol duidelijkheid te creëren over de toekomstige visserijrelatie tussen de EU en Mauritanië.

Lees hier het bericht op Europêche

Het bericht Europese visserijsector dringt aan op tijdige verlenging visserijakkoord met Mauritanië verscheen eerst op Visserij.nl.

Bij de toetreding van Spanje tot de Europese Economische Gemeenschap in 1986 telde het land ongeveer 22.000 vissersschepen. Inmiddels zijn daar nog 8.430 van over. De sector heeft de afgelopen decennia te maken gekregen met strengere Europese regels, hogere kosten en beperkingen op het aantal dagen dat vissers op zee mogen zijn.

Tegelijkertijd is de import van Marokkaanse vis sterk toegenomen. Volgens douanegegevens, aangehaald door “The Objective”, steeg de invoer van 91,7 miljoen kilo in 2018 naar 137,2 miljoen kilo in 2025. Dat is bijna 50 procent meer.

‘De spelregels zijn niet hetzelfde’

Spaanse vissers vinden dat zij onder zwaardere voorwaarden moeten werken dan hun concurrenten buiten de Europese Unie. “De spelregels zijn niet hetzelfde voor alle landen die deze zee delen”, zegt José Antonio Díez van de vissersvereniging van Santa Pola.

Sommige Spaanse trawlers in de Middellandse Zee mogen nog ongeveer 130 dagen per jaar uitvaren. Volgens vissers zorgen dergelijke beperkingen, in combinatie met stijgende brandstof- en bedrijfskosten, ervoor dat de sector steeds moeilijker kan concurreren.

Ook zijn er zorgen over illegale visserij. Een rapport van de Environmental Justice Foundation uit 2024 beschreef gevallen waarin Marokkaanse schepen illegaal zouden hebben gevist in de Spaanse exclusieve economische zone. Spaanse vissers pleiten daarom voor strengere controles en vergelijkbare eisen voor geïmporteerde vis.

Marokkaanse vissers zijn echter niet vrijgesteld van alle regels. Marokko moet zich als lid van de Algemene Visserijcommissie voor de Middellandse Zee houden aan internationale voorschriften over onder meer vistuig, minimumafmetingen en gesloten periodes. De specifieke Europese beperking op het aantal visdagen geldt niet voor Marokkaanse schepen.

Niet alleen Marokko verantwoordelijk

De problemen van de Spaanse visserij zijn volgens de beschikbare gegevens niet uitsluitend het gevolg van de concurrentie uit Marokko. De vloot is al tientallen jaren aan het krimpen door herstructurering, Europese beperkingen en stijgende kosten.

Toch zorgt de groei van de Marokkaanse import voor extra onvrede. Spaanse vissers vrezen dat zij steeds meer worden beperkt, terwijl buitenlandse visproducten een groter aandeel van de Spaanse markt krijgen.

In de regio Valencia zijn nog 201 trawlers actief. De visserijsector is daar volgens de regionale regering jaarlijks goed voor ongeveer 85 miljoen euro en biedt direct of indirect werk aan zo’n 4.000 mensen.

De Spaanse vissers willen vooral dat de concurrentievoorwaarden eerlijker worden. Hun boodschap aan de overheid en de Europese Unie is duidelijk: als Europese vissers aan strenge regels moeten voldoen, moet volgens hen ook worden gekeken naar de voorwaarden waaronder geïmporteerde vis wordt gevangen. [Bron]

Het bericht Spaanse vissers zien vloot krimpen terwijl import uit Marokko stijgt verscheen eerst op Visserij.nl.

De discussie speelt een belangrijke rol in de aanloop naar het referendum van 29 augustus, waarin de IJslandse bevolking zich uitspreekt over het hervatten van de onderhandelingen over EU-lidmaatschap. Het referendum gaat daarmee nog niet over daadwerkelijke toetreding; een eventueel toetredingsverdrag zou later opnieuw aan de bevolking moeten worden voorgelegd.

Volgens SFS is de huidige positie van IJsland het resultaat van een lange historische strijd om de controle over de eigen visgronden. De zogenoemde kabeljauwoorlogen met Groot-Brittannië eindigden in 1976, toen Londen de IJslandse visserijzone van 200 zeemijl erkende.

Visserij van groot economisch belang

De visserij is sindsdien een belangrijke pijler van de IJslandse economie gebleven. De sector zorgt voor exportinkomsten, werkgelegenheid en economische activiteit in veel kustgemeenschappen.

IJsland ontwikkelde daarnaast een uitgebreid systeem van vangstquota, waarbij wetenschappelijke adviezen een belangrijke rol spelen bij het bepalen van de vangstmogelijkheden. Volgens SFS heeft dit bijgedragen aan een efficiëntere en duurzamere benutting van de visbestanden.

De organisatie vreest dat EU-lidmaatschap de positie van IJsland ingrijpend zou veranderen. Binnen het gemeenschappelijk visserijbeleid van de EU worden belangrijke regels over het beheer en de bescherming van visbestanden op Europees niveau vastgesteld. Ook de verdeling van vangstmogelijkheden en verschillende technische voorschriften vallen onder het Europese beleid.

‘Zeggenschap naar Brussel’

SFS stelt dat IJsland daardoor niet langer volledig zelfstandig zou kunnen beslissen over zijn visserijbeleid. Vooral bij visbestanden die door de wateren van meerdere landen trekken, kan dat volgens de organisatie gevolgen hebben.

Het gaat onder meer om soorten als makreel, lodde, Noors-IJslandse haring en verschillende soorten roodbaars. Bij dergelijke gedeelde bestanden moeten afspraken worden gemaakt met andere landen over de verdeling en het beheer.

Volgens SFS zou de Europese Unie bij toetreding ook een grotere rol krijgen in internationale onderhandelingen over dergelijke bestanden. IJsland zou dan niet meer volledig zelfstandig namens zichzelf onderhandelen, maar onderdeel zijn van de Europese besluitvorming. De organisatie vreest dat Europese belangen daarbij niet altijd overeenkomen met die van IJsland.

Regering wil onderhandelingen hervatten

De kwestie komt op een moment dat IJsland opnieuw nadrukkelijk naar het EU-lidmaatschap kijkt. Een recente opiniepeiling wees op een kleine meerderheid voor het hervatten van de onderhandelingen: 53 procent zou daarvoor zijn en 47 procent tegen.

De IJslandse regering heeft tegelijkertijd benadrukt dat de positie van de visserij in eventuele onderhandelingen zwaar zal wegen. Minister van Buitenlandse Zaken Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir heeft verklaard dat IJsland de soevereine controle over zijn visserij wil behouden en dat dit een belangrijk uitgangspunt voor een toekomstig akkoord moet zijn.

Daarmee staat een fundamentele vraag centraal in het IJslandse EU-debat: kan het land lid worden van de Europese Unie zonder de controle over een van zijn belangrijkste natuurlijke hulpbronnen uit handen te geven?

Voor SFS is het antwoord niet vanzelfsprekend. De organisatie vindt dat de IJslandse bevolking vóór het referendum duidelijk moet weten welke bevoegdheden mogelijk naar de EU zouden verschuiven en welke garanties IJsland daadwerkelijk zou kunnen bedingen.

De uiteindelijke keuze gaat volgens de visserijsector dan ook niet alleen over Europese samenwerking, maar in belangrijke mate over de vraag wie in de toekomst beslist over de IJslandse visgronden.

Bron: Yfirráð Íslands yfir eigin sjávarauðlind | Samtök fyrirtækja í sjávarútvegi

Het bericht SFS: EU-lidmaatschap kost IJsland zeggenschap over visserij verscheen eerst op Visserij.nl.

Volgens de Europese koepelorganisatie voor de visserijsector is een eenvoudiger en evenwichtiger beleid noodzakelijk om de concurrentiekracht, weerbaarheid en toekomstbestendigheid van de Europese visserij te versterken.

Hoewel de Europese vissersvloot de afgelopen tien jaar belangrijke prestaties op het vlak van milieu heeft geboekt, schiet het huidige beleid volgens Europêche tekort op sociaaleconomisch vlak. De organisatie pleit daarom voor een visserijbeleid dat niet alleen duurzaamheid bevordert, maar ook de voedselzekerheid, strategische autonomie en economische positie van de Europese visserijsector versterkt. Daarbij moet de administratieve regeldruk fors worden teruggebracht.

Europêche sprak daarnaast waardering uit voor de inzet van het Cypriotische EU-voorzitterschap bij de onderhandelingen over het volgende Meerjarig Financieel Kader (MFK). Met name de verdubbeling van de geoormerkte middelen voor duurzame visserij, van 2 naar 4 miljard euro, wordt gezien als een belangrijke stap. De extra middelen moeten worden ingezet voor vlootmodernisering, energietransitie, innovatie, veiligheid op zee en de instroom van jonge vissers.

Ook de recente plannen van de Europese Commissie om de visserijwetgeving te vereenvoudigen worden positief ontvangen. Daarbij gaat het onder meer om de herziening van de meerjarenplannen en het Europees Fonds voor Maritieme Zaken, Visserij en Aquacultuur (EFMZVA). Europêche vindt echter dat verdere hervormingen noodzakelijk zijn. Zo vraagt de organisatie om aanpassing van de aanlandingsverplichting, een herziening van de vlootbeheerregels en een praktische uitvoering van de Visserijcontroleverordening, zodat de concurrentiepositie van de Europese vloot niet wordt aangetast.

Op internationaal niveau blijft Europêche aandringen op eerlijke quota-afspraken met het Verenigd Koninkrijk, Noorwegen en andere kuststaten. Volgens de organisatie moeten daarbij de historische visserijrechten van de Europese Unie volledig worden gerespecteerd.

Ook over het handelsbeleid uit Europêche zorgen. Vrijhandelsovereenkomsten met grote tonijn producerende landen kunnen volgens de organisatie leiden tot oneerlijke concurrentie voor de Europese tonijnsector. Daarom pleit zij voor stevige maatregelen en een gelijk speelveld voor Europese producenten.

Met het oog op de aangekondigde Ocean Act benadrukt Europêche dat de visserij een strategische plaats moet behouden binnen het Europese maritieme beleid. De beschikbare ruimte op zee staat steeds meer onder druk door andere economische activiteiten. Volgens de organisatie moeten traditionele visgronden daarom beter worden beschermd en moet milieuwetgeving beter aansluiten op de doelstellingen van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid.

Voorzitter Javier Garat noemt de huidige herziening van het Gemeenschappelijk Visserijbeleid, de ontwikkeling van de Vision for Fisheries 2040 en de onderhandelingen over de nieuwe EU-begroting een unieke kans om de visserij weer hoog op de Europese agenda te zetten.

Daarnaast verwelkomt Europêche de presentatie van de eerste Europese strategieën voor eilanden en kustgemeenschappen, waarin de visserijgemeenschappen nadrukkelijk een centrale rol krijgen.

De organisatie wil samen met de Europese instellingen blijven werken aan een eenvoudiger, samenhangender en toekomstgericht visserijbeleid dat zowel het mariene milieu als de Europese visserijgemeenschappen ten goede komt.

Nieuwsbericht Europeche 26 Juni 2026

Het bericht Europêche pleit voor eenvoudiger en concurrerender Europees visserijbeleid verscheen eerst op Visserij.nl.

Volgens Eurocommissaris voor Visserij en Oceanen Kostas Kadis zijn meerdere Europese visserijakkoorden momenteel niet actief. De redenen verschillen per land, maar in het geval van Marokko speelt vooral mee dat de overeenkomst op 17 juli 2023 afliep en daarna niet werd verlengd. Eerder zette het Europees Hof van Justitie al een streep door de afspraken tussen de EU en Marokko.

De Europese Commissie benadrukt dat Europese vissersschepen niet actief mogen blijven in wateren waarvoor een akkoord is opgeschort. Ook mogen bedrijven geen afzonderlijke private afspraken maken met partnerlanden buiten het EU-kader om.

Vooral de Spaanse visserijsector wordt geraakt door het wegvallen van de overeenkomst. Vissers uit onder meer Andalusië, Galicië en de Canarische Eilanden maakten jarenlang gebruik van Marokkaanse wateren voor de vangst van onder meer sardines en ansjovis. De Spaanse visserijorganisatie Cepesca noemt het stopzetten van het akkoord daarom een zware klap voor de sector.

Voor het verlopen van de overeenkomst mochten maximaal 128 Europese schepen vissen in Marokkaanse wateren, waarvan 92 uit Spanje. Volgens vertegenwoordigers van de sector neemt de druk op de Europese vissersvloot hierdoor verder toe, mede door strengere Europese regels en beperkingen.

Brussel wil de toekomst van dit soort samenwerkingen meenemen in een nieuwe generatie duurzame visserijovereenkomsten. Die moeten onderdeel worden van een bredere Europese strategie voor visserij en aquacultuur richting 2040, die eind 2026 wordt verwacht.

Russische schepen zijn wel actief in Marokkaanse wateren. De vloot mag onder een vernieuwd akkoord vissen voor de Atlantische kust van Marokko. Het nieuwe visserijakkoord tussen Marokko en Rusland werd in oktober 2025 gesloten en geldt voor vier jaar.

Het bericht Europees visserijakkoord met Marokko blijft voorlopig opgeschort verscheen eerst op Visserij.nl.

Vissers worden geconfronteerd met fors hogere kosten, terwijl hun inkomsten onzeker blijven. Vis wordt verkocht via een veilsysteem, waardoor vissers zelf geen vat hebben op de prijs die hun vangst opbrengt. Dat maakt dat sommigen uitvaren met minimale winst of zelfs verlies.

Volgens Vlaams minister van Zeevisserij Hilde Crevits moet de steun ervoor zorgen dat de visserij operationeel blijft. “Met deze ondersteuning zorgen we ervoor dat de vloot kan blijven uitvaren en dat onze vissers verse vis op ons bord blijven brengen,” klinkt het.

De middelen komen uit bestaande Vlaamse en Europese fondsen voor de visserij. De steun is tijdelijk en bedoeld om de sector door een moeilijke periode te helpen.

Emiel Brouckaert van de beroepsorganisatie BFPO benadrukt het belang van de maatregel. “Onze visserij zit in het oog van de storm. Deze steun helpt om zowel de aanvoer van verse vis als de werkgelegenheid te behouden, en voorkomt dat onze vissers op achterstand raken ten opzichte van collega’s in andere Europese landen.”

Tegelijk wijst hij erop dat het om een tijdelijke oplossing gaat. “We hopen op een normalisering zodra de geopolitieke situatie verbetert. De huidige kostenstijgingen zijn op termijn niet houdbaar.”

De vraag naar de structurele levensvatbaarheid van de sector blijft daarbij bestaan. Brouckaert stelt die scherp: “Willen we het enige Noordzeeland zijn zonder eigen visserij? Buurlanden ondersteunen hun sector ook, en import is niet altijd de beste oplossing.”

Naast financiële steun wil de Vlaamse overheid ook inzetten op energiebesparing binnen de vloot. Die inspanningen lopen al langer, maar worden nu extra aangemoedigd.

Hoe lang de steunmaatregel van kracht blijft, is nog onduidelijk en hangt af van de verdere evolutie van de internationale situatie. (Bron: Vilt)

Alweer doet Vlaanderen het voor vissers sneller en dus beter dan Nederland. Hier heeft Den Haag nog altijd geen (brandstof)steun beschikbaar. Het onderhandelingsproces duurt maar en duurt maar…https://t.co/mo4HbZVp2A

— EMK-vissers (@EMKvissers) May 6, 2026

Het bericht Vlaanderen en Europa trekken 3 miljoen euro uit voor noodlijdende visserijsector verscheen eerst op Visserij.nl.

SGP-Europarlementariër Bert-Jan Ruissen vreest dat dit de deuren opent voor allerlei rechtszaken tegen vissers en waarschuwt de Commissie om dit niet te doen! Lees hier meer over Do No Significant Harm (DNSH)

Bekijk de bijdrage van Ruissen in de visserijcommissie op 17 maart 2026 over het plan van de Europese Commissie om alle financiering door de EU zo te formuleren dat dit nooit mag leiden tot ‘significante schade’ t.o.v. de Europese milieudoelstellingen. (Bron: Eurofractie SGP)

Het bericht SGP: Belast vissers niet met allerlei rechtszaken verscheen eerst op Visserij.nl.

Om dit probleem aan te pakken, heeft de Europese Unie nieuwe limieten gesteld voor zeebodemafval. De European Bottom Fishing Alliance (EBFA) verwelkomt deze stap en benadrukt de cruciale rol van bodemvissers, die actief bijdragen aan het opruimen van zeebodemafval en zo een wezenlijk verschil maken voor de gezondheid van de oceanen.

Er zijn verschillende factoren die bijdragen aan de toename van marien afval, zoals gebrekkig afvalbeheer en publieke houding ten opzichte van zwerfvuil, waarvan 80% van het land afkomstig is [1]. Vissers ervaren de groei van dit probleem uit de eerste hand, vooral gezien het feit dat veel van de beschikbare gegevens afkomstig zijn van hun inzamelingen tijdens de bodemvisserij. Vissers hebben al aanzienlijke verminderingen en beperkende maatregelen doorgevoerd om het herstel van visbestanden te bevorderen, maar hun inkomen wordt steeds meer bedreigd door externe factoren zoals zeebodem vervuiling.

Om dit probleem aan te pakken, heeft de Europese Commissie voor het eerst meetbare drempels gesteld voor zeebodemafval:

• In gebieden die worden gemonitord via trawlonderzoeken, mag er geen toename van afval zijn.
• In gebieden die visueel worden gemonitord, mag het afval niet meer dan één item per 1.000 m² bedragen.

Om aan deze nieuwe drempels te voldoen, moeten lidstaten passende maatregelen nemen in hun mariene strategieën, zoals voorgeschreven door de Kaderrichtlijn Mariene Strategie (KRM).

De EBFA verwelkomt deze nieuwe limieten en hoopt dat ze zullen bijdragen aan de vermindering van mariene bodemvervuiling, zoals eerdere maatregelen voor Europese kustgebieden dat hebben gedaan, waar het afval in de afgelopen vijf jaar met bijna een derde is afgenomen [2]. Margot Angibaud, secretaris van de EBFA, verklaarde: “Vissers zijn afhankelijk van gezonde oceanen om hun werk te doen. Ze vormen een actief deel van de oplossing door marien afval te verwijderen elke keer dat hun visgerei ermee in contact komt. Vissers nemen actief deel aan specifieke projecten zoals ‘Fishing for Litter’, dat al meer dan 13 miljoen kilogram afval heeft verzameld” [3].

Om de rol van vissers verder te stimuleren, roept de EBFA op tot vereenvoudiging van administratieve procedures om de administratieve last voor degenen die vrijwillig bijdragen aan het opruimen van zeebodem afval te verlichten. Ze zouden niet de kosten van afvalbeheer op zich moeten nemen, maar op de juiste wijze geprikkeld en gecompenseerd moeten worden voor hun inspanningen. Ten slotte dringt de EBFA aan op actie op internationaal niveau, met name via oceaan-diplomatie in de lopende onderhandelingen over het plastictreaty. Dit is van groot belang, aangezien 88-95% van de wereldwijde plasticbelasting die de zeeën bereikt afkomstig is van tien rivieren, acht in Azië en twee in Afrika [4].

• https://www.europarl.europa.eu/topics/en/article/20181005STO15110/plastic-in-the-ocean-the-facts-effects-and-new-eu-rules
• https://joint-research-centre.ec.europa.eu/jrc-news-and-updates/marine-litter-eu-coastline-down-almost-one-third-2025-02-04_en
• https://fishingforlitter.org/
• Schmidt, C., Krauth, T., & Wagner, S. (2017). Export of Plastic Debris by Rivers into the Sea. Environmental science & technology, 51(21), 12246-12253

Het bericht EBFA verwelkomt nieuwe Europese limieten voor zeebodemafval verscheen eerst op Visserij.nl.

De vergadering bood EBFA de gelegenheid om de bijdrage van de sector aan voedselsoevereiniteit, de geboekte vooruitgang in milieubescherming en de zorgen over de huidige beleidsontwikkelingen en toenemende regelgevingsdruk in heel Europa kenbaar te maken.

EBFA-voorzitter Iván López van der Veen opende de bijeenkomst door de essentiële rol van bodem visserij binnen het Europese voedselsysteem te benadrukken: ‘Wij zetten ons in voor verantwoord vissen en voor het voortdurend verbeteren van onze praktijken via wetenschap, innovatie en effectief beheer. Wij staan klaar om samen te werken met Commissaris Kadis om ervoor te zorgen dat Europa’s milieudoelen hand in hand gaan met een leefbare toekomst voor onze vloot en de gemeenschappen die ervan afhankelijk zijn.’

Ambities in evenwicht brengen met de realiteit

EBFA benadrukte dat vissers weliswaar volledig achter biodiversiteitsbescherming staan, maar dat EU-brede doelstellingen rekening moeten houden met de complexiteit van mariene ecosystemen en het multinationale karakter van de Europese visserij. De Alliantie verwelkomde de casusgerichte aanpak van Commissaris Kadis, maar waarschuwde dat voorstellen zoals een algehele uitfasering van bodemberoeping in mariene beschermde gebieden (MPA’s) tegen 2030 onverenigbaar zijn met zowel wetenschappelijk onderbouwd beheer als doelstellingen voor voedselzekerheid. EBFA onderstreepte de noodzaak van evenwichtige ruimtelijke planning en erkenning van de geavanceerde EU-visserijregels als instrument voor biodiversiteitsbescherming, met name in de komende Ocean Act.

Oceanen beschermen zonder vissers te benadelen

EBFA uitte grote bezorgdheid over de eenzijdige MPA-maatregelen van het Verenigd Koninkrijk, gebaseerd op gebrekkige gegevens, die tot onevenredige verliezen voor EU-vloten zullen leiden. De Alliantie drong er bij de Commissie op aan ervoor te zorgen dat de Britse maatregelen proportioneel, niet-discriminerend en volledig in overeenstemming met de Handels- en Samenwerkingsovereenkomst blijven.

Visserijbeheer: het beste instrument voor bloeiende oceanen

De Alliantie benadrukte dat veel MPA ’s gericht zijn op de bescherming van soorten of habitats die niet worden beïnvloed door bodemvistuigen. Bovendien bieden bestaande EU-visserijmaatregelen – zoals beschermingszones voor kwetsbare ecosystemen – al sterke waarborgen. EBFA-secretaris Margot Angibaud merkte op: ‘Het is niet omdat een gebied niet als “beschermd” wordt bestempeld dat het niet al sterk gereguleerd is. De FAO pleit voor 100% beheer van mariene gebieden, en de EU mag er trots op zijn dat zij dit al bereikt heeft. EU-beheersmaatregelen moeten worden erkend als een effectief instrument om de “30by30”-milieudoelen van de EU te behalen.’

Herstel dat werkt voor oceanen en vissersgemeenschappen

Nu de lidstaten in 2026 met de uitvoering beginnen, waarschuwde EBFA voor slecht onderbouwde herstelmaatregelen – met name het risico dat ‘passief’ herstel de standaardaanpak op zee wordt. De Alliantie pleitte voor strategieën die samenleven met visserij mogelijk maken, gebaseerd op geïntegreerd land-zee-beheer, zorgvuldige aandacht voor ruimtelijke beperkingen en volledige aandacht voor de voedselzekerheidsbehoeften van Europa.

Kwetsbare ecosystemen beschermen met wetenschap, niet met brede ingrepen

EBFA uitte zorgen over de huidige regelgeving en wetenschappelijke modellen die tot onevenredige gebiedssluitingen leiden. De Alliantie herhaalde haar inzet voor de bescherming van kwetsbare mariene ecosystemen (VME’s), maar riep de Commissie op om te kiezen voor hoog-resolutiemapping, proportionele bufferzones, tuig-specifieke beoordelingen en een herziening van de Deep-Sea Access Regulation uit 2016 om eerlijke en wetenschappelijk onderbouwde beslissingen te garanderen.

Het behalen van een Goede Milieutoestand

EBFA verwelkomde de geplande herziening en het streven om de richtlijn te vereenvoudigen, aangezien sommige van de huidige milieu-indicatoren niet werkbaar zijn en niet in lijn liggen met het Gemeenschappelijk Visserijbeleid. De Alliantie benadrukte dat een Goede Milieutoestand van zeebodemhabitats verenigbaar moet zijn met duurzame productie van zeevoedsel.

Tot slot verklaarde de heer López: ‘Onze vloot kan niet vooruit plannen als het beleidslandschap voortdurend verandert. Vissers hebben voorspelbaarheid nodig, proportionele regels en beslissingen die zijn gebaseerd op de best beschikbare wetenschap. Wij rekenen erop dat de Commissie ervoor zorgt dat de milieudoelen van Europa niet ten koste gaan van de kustgemeenschappen of van het vermogen om haar burgers te voeden, vooral aangezien beide kunnen samengaan.’

Persbericht EBFA

Het bericht EBFA ontmoet Commissaris Kadis over toekomst bodem visserij in Europa verscheen eerst op Visserij.nl.

Het akkoord, dat de totaal toegestane vangsten (TAC’s) en nationale quota voor 2026 bepaalt, is grotendeels in lijn met het wetenschappelijk advies van de Internationale Raad voor het Onderzoek van de Zee (ICES). Dit betekent dat de maximale hoeveelheden vis die elke EU-lidstaat mag vangen, per visbestand zijn vastgesteld, op basis van wetenschappelijke gegevens.

De EU-ministers van Visserij hebben een evenwicht proberen te vinden tussen milieu- en sociaaleconomische overwegingen. De nadruk ligt op het waarborgen van duurzame visserij, terwijl tegelijkertijd het levensonderhoud van mensen die werkzaam zijn in de visserijsector wordt ondersteund.

Met dit akkoord zet de EU een belangrijke stap in de richting van een duurzame toekomst voor de Oostzeevissers.

De quota/ wijzigingen in de Oostzee voor 2026 zijn:

Kabeljauw in het westelijke deel van de Oostzee: 266 ton bijvangst (ongewijzigd)

Kabeljauw in het oostelijke deel van de Oostzee: 430 ton bijvangst (ongewijzigd)

Haring in het westelijke deel van de Oostzee: 788 ton voor bijvangst* (ongewijzigd)

Haring in de centrale Oostzee: 96.463 ton (+15 procent)

Haring in de Golf van Riga: 34.367 ton (-17,5 procent)

Haring in de Botnische Golf: 39.108 ton (-41 procent)

Sprot: 201.975 ton (+45 procent)

Schol: 10.973 ton (-3 procent)

Zalm: 25.537 stuks (-27 procent)

Zalm in de Finse Golf: 10.232 (+1 procent)

Het bericht Politiek akkoord vangstmogelijkheden Oostzee voor 2026 verscheen eerst op Visserij.nl.