EBFA verwelkomt nieuwe Europese limieten voor zeebodemafval

Afval in zee is een van de ernstigste milieukwesties die de wereldzeeën bedreigt. Het vormt een risico voor het zeeleven waar de visserij afhankelijk van is en kan de menselijke gezondheid in gevaar brengen. Wetenschappers schatten dat elk jaar tot 12 miljoen ton plastic in de oceanen terechtkomt, waarvan het merendeel niet drijft, maar naar de zeebodem zinkt.

Om dit probleem aan te pakken, heeft de Europese Unie nieuwe limieten gesteld voor zeebodemafval. De European Bottom Fishing Alliance (EBFA) verwelkomt deze stap en benadrukt de cruciale rol van bodemvissers, die actief bijdragen aan het opruimen van zeebodemafval en zo een wezenlijk verschil maken voor de gezondheid van de oceanen.

Er zijn verschillende factoren die bijdragen aan de toename van marien afval, zoals gebrekkig afvalbeheer en publieke houding ten opzichte van zwerfvuil, waarvan 80% van het land afkomstig is [1]. Vissers ervaren de groei van dit probleem uit de eerste hand, vooral gezien het feit dat veel van de beschikbare gegevens afkomstig zijn van hun inzamelingen tijdens de bodemvisserij. Vissers hebben al aanzienlijke verminderingen en beperkende maatregelen doorgevoerd om het herstel van visbestanden te bevorderen, maar hun inkomen wordt steeds meer bedreigd door externe factoren zoals zeebodem vervuiling.

Om dit probleem aan te pakken, heeft de Europese Commissie voor het eerst meetbare drempels gesteld voor zeebodemafval:

In gebieden die worden gemonitord via trawlonderzoeken, mag er geen toename van afval zijn.
In gebieden die visueel worden gemonitord, mag het afval niet meer dan één item per 1.000 m² bedragen.

Om aan deze nieuwe drempels te voldoen, moeten lidstaten passende maatregelen nemen in hun mariene strategieën, zoals voorgeschreven door de Kaderrichtlijn Mariene Strategie (KRM).

De EBFA verwelkomt deze nieuwe limieten en hoopt dat ze zullen bijdragen aan de vermindering van mariene bodemvervuiling, zoals eerdere maatregelen voor Europese kustgebieden dat hebben gedaan, waar het afval in de afgelopen vijf jaar met bijna een derde is afgenomen [2]. Margot Angibaud, secretaris van de EBFA, verklaarde: “Vissers zijn afhankelijk van gezonde oceanen om hun werk te doen. Ze vormen een actief deel van de oplossing door marien afval te verwijderen elke keer dat hun visgerei ermee in contact komt. Vissers nemen actief deel aan specifieke projecten zoals ‘Fishing for Litter’, dat al meer dan 13 miljoen kilogram afval heeft verzameld” [3].

Om de rol van vissers verder te stimuleren, roept de EBFA op tot vereenvoudiging van administratieve procedures om de administratieve last voor degenen die vrijwillig bijdragen aan het opruimen van zeebodem afval te verlichten. Ze zouden niet de kosten van afvalbeheer op zich moeten nemen, maar op de juiste wijze geprikkeld en gecompenseerd moeten worden voor hun inspanningen. Ten slotte dringt de EBFA aan op actie op internationaal niveau, met name via oceaan-diplomatie in de lopende onderhandelingen over het plastictreaty. Dit is van groot belang, aangezien 88-95% van de wereldwijde plasticbelasting die de zeeën bereikt afkomstig is van tien rivieren, acht in Azië en twee in Afrika [4].