Een oceaan vol misinformatie

De visserijsector is de laatste jaren onderhevig aan een stortvloed van simplistische propaganda en misinformatie. Overheidsbeleid wordt beïnvloed door het onwetenschappelijke verhaal.

De bekrompen obsessie met mariene beschermde gebieden (MPA ‘s) als “de oplossing” voor ecologisch beheer kan potentieel meer schade aan richten dan goeddoen.

Dr. Magnus Johnson hoofddocent mariene milieuwetenschappen aan de universiteit van Hull is verontrust door de anti-visserijcampagnes in het VK, vaak gesteund door goed gefinancierde buitenlandse stichtingen, die heeft geleid tot overwegingen om visserijactiviteiten, zoals de bodemvisserij, in beschermde zeegebieden (MPA ‘s) te verbieden.

MPA ‘s worden vaak verkeerd begrepen, waarbij visserijverboden in sommige gevallen geen ecologische voordelen bieden. Zo heeft het verbieden van bodemvisserij in gebieden die walvisachtigen beschermen, geen zin, omdat er geen interactie is tussen deze schepen en walvisachtigen.

MPA ‘s worden vaak gepromoot door ngo’s en beroemdheden, maar ze negeren de complexe natuur van mariene ecosystemen. In werkelijkheid kunnen MPA ‘s visserij-inspanningen verplaatsen naar andere gebieden, wat leidt tot een grotere ecologische footprint. Bovendien worden duurzame vistechnieken vaak genegeerd, ondanks hun effectiviteit.

Het gebruik van misleidende wetenschappelijke beweringen door de natuurbeschermingsindustrie om de visserij te demoniseren is niet nieuw. Veel van deze beweringen zijn later ontkracht. De focus op kleine, pittoreske vissersbootjes in toeristische kustplaatsen negeert de realiteit dat grote industriële visserij vaak duurzamer is, wat beter is voor zowel het milieu als de economie.

De huidige benadering van visserijbeheer moet meer ruimte bieden aan mensen die het dagelijks uitvoeren en beter aansluit bij wetenschappelijke inzichten die helpen om hulpbronnen duurzaam te beheren.

Lees hier ‘An ocean of misinformation’ door Dr Magnus Johnson.