Onze vissers verdienen geen afbraak, maar erkenning

Er zijn momenten waarop je je echt moet afvragen: wanneer is het genoeg? Jarenlang hebben Nederlandse garnalenvissers zich aangepast. Ze investeerden in duurzaamheid en innovatie. Grotere mazen, schonere motoren, geen plastic meer, certificering met een MSC-duurzaamheidslabel. Stuk voor stuk stappen die laten zien: deze sector wil duurzaam vooruit.

Door Cees Meeldijk.

Maar door voortdurende druk kwamen onze vissers klem te zitten tussen regelgeving, procedures en NGO-campagnes. Wie de recente antwoorden op WOO-stukken van Rijkswaterstaat leest, kan zich moeilijk aan de indruk onttrekken dat er achter de schermen intensief is samengewerkt tussen overheid en natuurorganisaties, met als uitkomst dat vissers richting “vrijwillige” sanering werden geduwd. Het resultaat? Een derde van de garnalenvloot naar de schroot.

Wat schuurt, is dat het blijkbaar nooit genoeg is. Ondanks alle inspanningen klinkt vanuit de ngo’s nog steeds dezelfde boodschap: het moet minder, het moet strenger, het moet verder ingeperkt worden. In de recente uitzending van Nieuwsuur horen we opnieuw diezelfde lijn, zonder erkenning van wat er al is bereikt, zonder oog voor de impact op gemeenschappen. Het lijkt Natuurmonumenten | GNR en de Waddenvereniging weinig te interesseren dat onze waddengemeenschappen kapotgaan.

Want daar gaat het óók over. Visserij is niet alleen een economische sector. Het is cultuur. Identiteit. De leefbaarheid van dorpen rond het Waddengebied. Generaties vakmanschap. Een manier van leven die onlosmakelijk verbonden is met ons gebied.

Juist daarom hoort onze eigen lokale visserij die culturele bescherming te krijgen. Het is cultureel erfgoed; onze visserij is onderdeel van wat het Waddengebied uniek maakt. Sterker nog: zonder die gemeenschap verliest het gebied een stuk van zijn ziel.

Tegelijkertijd leven we in een tijd waarin voedselzekerheid en strategische Europese voedselautonomie belangrijker zijn dan ooit. Willen we echt afhankelijker worden van import uit derde landen, terwijl we hier duurzaam, lokaal en verantwoord voedsel produceren?

Wanneer stopt de ‘salamitactiek’, waarbij er telkens weer een stuk van de visserij afgaat?

Wij gaan hier niet meer op wachten. Ons is jaren geleden al beloofd dat onze visserij beschermd zou worden. Dat is de overheid niet nagekomen; het wordt tijd om dat recht te zetten. Onze lokale visserij willen wij UNESCO-werelderfgoed maken.

Onze vissers verdienen dat.

Cees Meeldijk, Gemeenteraadslid Onafhankelijk Hollands Kroon, Voorzitter Stichting Onderzoek Maritieme Vermisten, Beleidsmedewerker BoerBurgerBeweging, oud-visserman.

Mijn #blog voor EMK-vissers

Wij gaan niet meer wachten. Wij nemen zelf initiatief. Onze vissers verdienen bescherming. Zeker nu! Onze lokale visserij cultuur hoort bij het wadden UNESCO werelderfgoed. 🦐

Lees het hele artikel hier 👇https://t.co/hu3awggcyK pic.twitter.com/RMNHwrBe6Y

— Cees Meeldijk (@CeesMeeldijk) March 18, 2026