Waddenindustrie natuurbescherming of bodemloze put?
3 min gelezen
De natuur schiet met het Waddenfonds niets op
Aan de besturen van: de Waddenvereniging (de zelfbenoemde ‘onafhankelijke’ waakhond), Natuurmonumenten, de Waddenacademie, Coalitie Wadden Natuurlijk (waaronder Vogelbescherming), Stichting WAD, Wereld Natuur Fonds (WWF), ARK Rewilding Nederland, Stichting De Noordzee, Stichting Rechten van de Natuur, Stichting Zilte Zones en Stichting ANEMOON.
Door Dirk Kraak (EMK).
Het draait de laatste jaren puur om geld bij het groeiende aantal waddenclubjes. Maar de natuur is niet gebaat bij zakkenvullers. Er zijn inmiddels honderden miljoenen in een bodemloze put gestort, terwijl men in koor blijft roepen dat de staat van het Wad achteruitgaat, zoals ook afgelopen week weer.
Het onafhankelijke onderzoek van Investico, “De natuur schiet met het Waddenfonds niets op“, legt de pijnlijke waarheid bloot: bijna 600 miljoen euro is “verjubeld” zonder dat de natuur er aantoonbaar beter van is geworden.
Meten met twee maten
Opvallend is waarover al die clubjes zonder noemenswaardige achterban zwijgen. Over de 20.000 tot 25.000 voertuigen die dagelijks over de Afsluitdijk rijden, horen we jullie niet. Dit wegverkeer jaagt jaarlijks naar schatting tientallen miljoenen kilo’s CO2 de lucht in, om nog maar te zwijgen over de tonnen aan stikstof die direct neerslaan in het kwetsbare Waddengebied.
Maar blijkbaar telt deze vervuiling niet mee in jullie rekensommen. Zelfs de komst van een windpark in dit Werelderfgoed gebied – nota bene midden in de vliegroute van trekvogels – leidde nauwelijks tot protest. Nadat er geld was toegekend voor diverse ‘speelprojecten’, was dit blijkbaar geen probleem meer.
Miljoenen in de modder
Kijk naar de miljoenen kostende vismigratierivier, inclusief bezoekerscentra waar nauwelijks iemand komt. Of de eindeloze stroom geld naar instellingen als het NIOZ, de Waddenvereniging en Natuurmonumenten voor hun zeegrasprojecten. Al jarenlang worden er miljoenen in de bodem van de Waddenzee gestoken om zeegras te herstellen, maar de resultaten zijn bedroevend. Het is een schoolvoorbeeld van projecten die op papier prachtig lijken voor de subsidieaanvraag, maar in de praktijk simpelweg mislukken.
Het onderzoek van Investico bevestigt dat het geld voor ecologie vaak slecht wordt besteed aan “kortademige herstelprojecten” in plaats van aan wat de natuur echt nodig heeft.
Ook de vijf jaar durende renovatie van de Afsluitdijk, waarbij 70.000 enorme betonblokken zijn gedumpt, roept vragen op. Welke schade heeft dit toegebracht aan de natuur? Vanuit de zogenaamde waakhonden bleef het ijzingwekkend stil.
Visser als zondebok
Terwijl de uitstoot van het asfalt dendert en miljoenen verdampen in de modder, is in jullie ogen het echte probleem die paar overgebleven vissers. De visserij op het wad is sterk gereguleerd, beperkt tot vijf maanden per jaar en maximaal drie tot vier dagen per week. Zelfs de handmatige kokkelvisser, die op een bijna mensonterende manier met een harkje de bodem bewerkt, wordt door jullie het leven zuur gemaakt.
Nog pijnlijker is dat de garnalenvisserij al met de helft is weggesaneerd. De visserijdruk is dus met 50% afgenomen. Met 50%!
Grote gebieden zijn inmiddels gesloten voor de visserij en de mechanische mossel- en kokkelvisserij is verboden. Alles ‘voor de vogeltjes.’ Maar wordt er ook geëvalueerd nadat de visserij is weggepest? Nee. Weg is weg, en of de natuur er daadwerkelijk op vooruit is gegaan, blijft in nevelen gehuld.
Lucratieve industrie
Als Waddenvereniging en gelieerde clubjes teren jullie op een constante stroom middelen van het Waddenfonds, de Postcodeloterij, de overheid en een handjevol donateurs of leden.
Nu de pot van het Waddenfonds (gevuld met gasbaten) leeg begint te raken, beginnen de ‘kuikens’ weer te piepen om vers geld. Gasboringen worden nu tegengehouden, maar de vraag is: blijven jullie dat doen zodra er weer een nieuwe zak geld op tafel komt? Van de oorspronkelijke 800 miljoen euro is het merendeel opgesoupeerd. Vissers zijn uitgekocht of weg geprocedeerd, en miljoenen zijn gestoken in projecten die – zoals de zeegrasexperimenten – vaak bij voorbaat al gedoemd waren.
Ondertussen worden exclusieve gebieden afgebakend waar de burger, die nota bene meebetaalt aan deze onzin, wordt geweerd. Buitendijkse gebieden worden afgesloten, onbewoonde eilandjes zijn no go zones, in steeds meer vage Natura 2000-gebieden mag niet meer gevist worden. De mens wordt zo zachtjesaan verdreven uit de natuur, waar we allemaal doodgewoon onderdeel van zijn.
Conclusie
Het Waddengebied is simpelweg een grote grabbelton geworden voor ecologen en natuur ‘deskundigen’ die vooral uitblinken in het maken van rapporten die niemand leest. Mijn broek zakt er luidruchtig van af: de natuur wordt hier niet mee geholpen, dat bewijst ook de onderzoeksjournalistiek. Sterker: alle waddenclubjes zijn juist een gevaar voor het Wad en voor de mensen die er wonen, werken en hun vrije tijd doorbrengen.
Met vriendelijke groet,
